Van oude mensen en de dingen die voorbijgaan

Van de week ontving ik ineens  reclame over levertraan in mijn feed. Ik kreeg  er gelijk een vieze smaak van in mijn mond, gek hoe je hersens dan werken.

Misschien ben ik ergens gediagnosticeerd als "Boomer" en stuurt mijn algoritme vanaf nu op winterse zaken voor oude mensen en dingen die voorbijgaan. Omdat waarschijnlijk  de meeste lezers hier  niets weten over producten en activiteiten uit het boomertijdperk en dan speciaal  uit de koude winterperiode  hieronder de uitleg. 

Levertraan, wordt gemaakt van de lever van kabeljauw en zit boordevol vitaminen en mineralen. Het heeft een ranzige vissige geur en is niet te hachelen. Toch kregen alle kinderen in de jaren 60 en 70 hier, als de R in de maand was,  dagelijks een eetlepel van. 

Borstrok, is een wollen hemd, vaak zelfgebreid door je oma. Als je zoals ik, allergisch was voor wol, had je dus in de koude maanden constant last van jeuk en rode vlekken.

 

Vorstvelet vanwege de koude winters hadden bouwvakkers in deze periode vaak weken vorstverlet (verlof) waarbij de kosten meestal voor de werkgever waren. Hartstikke fijn, konden ze lekker klussen bij familie en nog wat extra's verdienen.

Sneeuwpret, Tot voor kort wist niemand buiten de babyboomers om, meer wat dit was. Gelukkig kregen we sneeuw in januari 2026, veel sneeuw en weten kinderen van nu ook wat het is om het perfecte glijbaantje te maken, een iglo te bouwen en  konden ook  eindelijk de houten sleetjes bij opa en oma van zolder gehaald. 

Ard en Keessie

Ard Schenk en Kees Verkerk waren twee langebaanschaatsers uit de jaren 60. Ze waren de eerste echte succesvolle wintersporters en in die tijd kon Nederland zich eindelijk meten met de Scandinavische landen.  Er werd trouwens niet geschaatst op overdekte schaatsbanen. Gewoon buiten met min 20. Op je zwart wit tv zag je,  als het sneeuwde nauwelijks nog wat ze aan het doen waren. 

IJsbloemen 

Doordat de huizen enkelglas hadden in de jaren 60 kristalliseerde waterdamp op de koude ruiten waardoor er prachtige patronen ontstonden. Deze zagen er uit als  ijsbloemen. Het zag er vaak magisch uit. Met de komst van de centrale verwarming verdween deze prachtige kunst van koning Winter en was vaak  alleen nog maar zichtbaar op oude ruitjes van koeiestallen

En last but not least 

De Noorse trui

Die kent iedereen natuurlijk, maar anders dan nu het geval is, was ie zelfgebreid, zoals die van mijn broer en mij op de foto hier bovenaan de blog. De mijne was van acryl gelukkig. Mijn moeder had eindelijk door waar de rode vlekken vandaan kwamen.