Mondzorgtotaal 3
"Soms verhoort God je gebeden" dacht ik blij.
Eerder schreef ik hier al over mijn bezoeken aan de tandartsenpraktijk en dan aan 't bijzonder aan de preventieassistente. Dat ik er altijd tegen opzag en dat ik me bij elk bezoek nooit ouder voelde dan vijf jaar.
Er stond geen verklaring in het bericht waardoor ik vanzelf ging speculeren. Was ze uit zich zelf weggegaan? Of misschien ontslagen?
Sinds een deel van het klantenbestand (inclusief een aantal tandartsen en de monhygiëniste) was overgeheveld naar een nieuwe grotere organisatie merkte ik een verandering. Er kwam in de nieuwe praktijk een ander publiek, rijker en mondiger, schatte ik in. In elk geval geen mensen waartegen je praat alsof ze een kleuter zijn. Mijn mondhygiëniste was sinds de overstap dan ook absoluut niet blij. Ze deed haar werk de laatste tijd veelal zwijgend en maakte alleen nog geluid door korte bevelen te geven. "Hoofd links, mond open, wijder, kiezen op elkaar"
Dat soort commando's. Het enige positieve was dat ze ook niet meer mopperde.
Zouden er dan toch mensen geklaagd hebben, waardoor ze zich moest aanpassen of wegwezen? Van deze gedachte werd ik instant vrolijk. Wat ik zelf niet durfde hadden de assertieve cliënten van deze praktijk vast wel gedaan.
Tegen haar ingaan, haar terecht wijzen en haar aangeven. Allemaal aannames natuurlijk want misschien voelde ze zich gewoon niet meer thuis in het nieuwe pand.
Een beetje zenuwachtig ging ik naar mijn nieuwe afspraak met de onbekende preventiemedewerker. Ze kwam me ophalen uit de wachtkamer. "Hoi, zei ze, ik ben Fay". Waarop een vriendelijke blonde jonge fee me aan keek.
Ze liet me na een gezellig praatje rustig plaatsnemen in de tandartsstoel en zei: " als ik je pijn doe moet je het zeggen hoor"
Soms verhoort God echt je gebeden.
Reacties
Een reactie posten