Drenthe

Van wonen in Drenthe word je ongelooflijk rustig en ook nog eens  heel erg  gelukkig! Aldus de Britse wetenschappelijk  schrijver  en wereldreiziger Redmond O'Hanlon. 

Redmond is die robuuste avonturier met dezelfde bakkebaarden als kapitein James uit de tv -serie de Onedin-line. Deze stellige uitspraak van hem  stond   in een interview dat hij gaf voor een veelgelezen en gerenommeerd Drenths nieuwsblad. Ook kregen we in dit artikel  een inkijkje  in het leven op zijn  boerderij in Koekange (ja, dat is ook in Drenthe) waar hij samen met zijn Nederlandse vrouw woont.

Hun huis leek op een soort van Engelse cottage met een enorm  ooievaarsnest "on top". Het zag er waanzinnig uit 

Redmond  O'Hanlon is in Nederland  vooral bekend van die serie, waarin hij in de voetsporen van Darwin trad en rondzeilde over de woeste wereld zeeën met een replica van De Beagle. Na al zijn omzwervingen streek hij neer tussen de hunebedden in Drenthe. "De mooiste plek op aarde" aldus Redmond. 

Ik begrijp dat natuurlijk wel. 

In Drenthe gebeurt het. Als je er oog voor hebt, dan tenminste.

Zo zag ik bijvoorbeeld een buurvrouw die  uit wandelen ging met één van haar scharrel kippen  (dit was nog voor dat de vogelgriep losbarste). Met grote passen schreed ze voorwaarts met haar prikstokken en een  zweetband om haar hoofd. De  kip kon haar haast niet bijhouden, en  rende met grote sprongen  achter haar aan. Ik werd er instant blij van. 

Op een andere dag zag ik een schoorsteenveger die in zijn blauwe pickup  vol bezems, ragers en borstels voor mij uittufde. Hij had nog net geen hoge hoed op,  maar zijn voertuig leek op één van de prachtige illustraties van Fiep Westendorp. Het zag er uit als één brok vrolijkheid. 

Ook zag ik kortgeleden een groep  dorpsgenoten uien en aardappels rooien op het land. Wat de boer had achtergelaten, werd nog snel even  meegenomen in van die grote rieten manden en houten sinaasappel kistjes. Een schilderij van van Gogh was er niks bij. 

Wij doen dat zelf trouwens  ook, eetbare dingen  verzamelen op het land. Soms zijn het suikerbieten, soms zijn het eikeltjes,  een andere keer wat achtergebleven kool. De varkens van de buren zijn er dol op. Het grootste knorrebeest rent bij het zien van al dat lekkers met flapperende oren op ons af. Het andere, wat kleinere zeugje is mank aan één pootje en knielt altijd voor haar maaltje. Varkens zijn zo leuk en slim en grappig! 

Nog niet zo lang geleden verzeilden we midden in het bos in een sprookjesachtig pinetum. Het voelde alsof we een goed bewaard geheim binnenstapten. We hebben dan   ook aan niemand verteld waar het was. 

Wat lastiger geheim te houden is, is het eetcafé, waar je geen joepietralala gerechten op je bord krijgt maar je AGV'tje  voortdurend wordt aangevuld tot dat je niet meer kunt. En de prijs blijft t zelfde. 

Ook het nabijgelegen bosmeer is populair. 

Al weten maar weinig mensen dat het om 17.00 uur steeds rustiger wordt en dat er niks zo leuk is, als je zelf meegenomen tapas eten op het strand. En na 18.00 is het water nog steeds lekker warm. 

Drenthe voelt een beetje als vroeger, als een verhaal van Annie MG Schmidt, een beetje gek, een beetje fout maar bovenal heel veilig en vertrouwd. 

(Was ik daar nou aan het rijmen? Ja dat deed Annie ook altijd) 

Maar goed Redmond heeft dus hartstikke gelijk en wij kunnen het weten!