Eigen welzijn eerst

Ooit sprak ik een oude verkering,  die me vertelde dat hij na vele omzwervingen in een retraitekasteel in Frankrijk was gaan werken als masseur. Ik moest er weer aan denken toen ik een artikel las over Roxeanne van Iperen's boek "eigen welzijn eerst"

In het kuuroord van deze jeugdliefde werd ook heel veel aan die zogenaamde  zelfzorg gedaan. Lees:   therapieën  voor mensen met een te dikke portemonnee. De bezoekers van het kuuroord konden er ook nog eens  een hele week vasten met sapjes  van groentes uit eigen tuin.  "We ontvangen  met regelmaat   managers van de meest uiteenlopende organisaties" wist mijn vroegere vriendje me te melden. Deze toevoeging moest er  natuurlijk vooral bij omdat hij wist dat ik op het moment  dat we elkaar spraken, ook zo'n stressbaan had.  Maar anders dan hij waarschijnlijk gedacht had, was ik niet zo onder de indruk.  "Een hele week niet eten! Dat lijkt me de hel! Hier  moest hij gelukkig ook wel een beetje  om lachen.

Toen ik op de site van het kasteel  rondsurfde,  zag ik als eerste  een vacature voor een kok en daar moest ik dan  stiekem weer een beetje om grinniken.  Denkend  aan  de  groentesapjes,  bestonden waarschijnlijk de werkzaamheden van zo'n kok  dan alleen maar uit het goed om kunnen gaan met de  pureermachine en het creatief zijn in het bedenken van namen voor al  die groente brouwsels. 

Tot zover de culinaire hoogstandjes  in   dit spiri-religieuze oord. Verder was het natuurlijk  een plek waar mensen hoopten via spirituele therapieën antwoord te vinden op levensvragen. Eigen welzijn eerst. 

En dus  togen al die managers & co, daar naar de holistische of nei relatietherapeut, volgden ze cacao- ceremoniën, deden ze aan reiki en klopten ze aan bij de humandesign coach voor hulp. Ook was er een  workationadviseur om je te helpen je leven een leukere draai te geven. Speciaal voor mannen was er de cursus "reclaim your kingdom" en kon je uithuilen in een traditionele zweethut. Hoe duurder de cursus, hoe hoger het aantal aanmeldingen. 

"Wil je eens langskomen?" vroeg de vroegere verkering me nog.  Ik heb hem maar eerlijk verteld  dat vrijwillig  "niet eten" voor mij een "no go" was en dat mijn  belangstelling voor spiritualiteit toch echt ophield bij een lesje Yoga of Tai-Chi. 

En natuurlijk ben ik daarnaast erg zuinig op mijn vakantiedagen, die ik uiteraard  het liefst doorbreng met  mijn huidige verkering die erg goed kan koken en verder zeer "down to earth"  is. Maar dat terzijde.