Rondom ons huis vinden er momenteel serieuze opgravingen plaats. Wat begon met één hardnekkige drol die maar niet wilde doorspoelen, eindigde in een toch wel indrukwekkende bouwput. De grondwerkzaamheden leverden een wirwar van leidingen op en wat we zagen was een middeleeuwse riolering en regenafwatering , die via allerlei pijpconstructies alle kanten op gingen. Uit het hol met deze technische bezienswaardigheden dook af en toe een hoofd op. Dat van mijn lief natuurlijk , die bezig leek te zijn met de workout van zijn leven. Ik vluchtte daarop maar naar mijn werk, en hoopte dat het gat opgelost zou zijn als ik weer thuiskwam. Dat ging natuurlijk niet één twee drie. Ik zag mijn technische man regelmatig in Rodin-stand aan tafel en daardoor liep de spanning op, en was ik benieuwd of het hele gebeuren überhaupt nog op iets van een afvoer zou gaan lijken. Maar ergens zo tussen de wit...
Het is op dit moment erg rustig in Gaza, want er worden, sinds een paar weken namelijk geen baby's meer gebombardeerd en ook geen gijzelaars afgemaakt. Enkele weken geleden kwamen Netanyahu en Hamas tot een afspraak, een echte deal dit keer. Het werd "een staakt het vuren" met de hulp van onderhandelaars uit Qatar en Amerika. Of de wisseling van de macht in de Verenigde staten heeft bijgedragen aan deze wapenstilstand zullen we nooit weten. Wel kunnen we zeggen dat de benadering van het gazaconflict door de nieuwe president op zijn minst onconventioneel te noemen is. En verder, dat Hamas en Netanyahu het misschien ook wel nodig hadden, dat er een onvoorspelbare leider tegenover hen kwam te staan. We kunnen er alleen maar naar gissen. Wat we zo goed als zeker weten, is, dat Trump beste vrienden voor altijd, wil worden met de meeste Arabische landen. Niet uit ...
Op de boot die we terug namen naar Kiel, vanuit Noorwegen merkte ik dat mijn lijf moe was. Ik vocht er enorm tegen, want ik kon best nog wel een berg op wandelen, een heuvel opfietsen, een paar baantjes zwemmen en zo voort. Alle dingen die we in de vakantie hadden gedaan, die had ik nog weken vol kunnen houden, zo sprak ik mezelf toe. Waarom ik dan zo instortte, ik had werkelijk geen idee! De trappen op de boot strompelde ik op en af. Dat ik op mijn stuitje was gevallen tijdens een trip naar een gletsjer probeerde ik te vergeten. Toen het schip Denemarken naderde begon het te sputteren, waardoor ik met mijn zeer slechte evenwichtsgevoel flink begon te zwabberen. Ik nam daarom rond 19.30 uur mijn toevlucht tot een reispil en dook in het bed in de aan ons toegewezen hut. Waar ik hoopte een poosje te kunnen verdwijnen. Gelukkig was ik daarna zo'n tien uur aan één stuk onder zeil. Toch had ...
Reacties
Een reactie posten